skip to main | skip to sidebar
RIMA XLVIII RIMA XVI RIMA IX RIMA L RIMA LI RIMA LII RIMA LIII RIMA LIV RIMA LIX RIMA LV RIMA LVI RIMA LVII RIMA LVIII RIMA LX RIMA LXI RIMA LXII RIMA LXIII RIMA LXIV RIMA LXIX RIMA LXV RIMA LXVI RIMA LXVII RIMA LXVIII RIMA LXX RIMA LXXI RIMA LXXII RIMA LXXIII RIMA VIII RIMA X RIMA XI RIMA XII RIMA XIII RIMA XIV RIMA XIX RIMA XL RIMA XLI RIMA XLII RIMA XLIII RIMA XLIV RIMA XLIX RIMA XLVI RIMA XLVII RIMA XV RIMA XVII RIMA XVIII RIMA XX RIMA XXI RIMA XXII RIMA XXIV RIMA XXIX RIMA XXV RIMA XXVI RIMA XXVII RIMA XXVIII RIMA XXX RIMA XXXI RIMA XXXII RIMA XXXIII RIMA XXXIV RIMA XXXIX RIMA XXXV RIMA XXXVI RIMA XXXVII RIMA XXXVIII Rima II Rima III Rima IV Rima V Rima VII RimaVI XLV rima I

RimaVI

Como la brisa que la sangre orea
   sobre el oscuro campo de batalla,
   cargada de perfumes y armonías
   en el silencio de la noche vaga;

   símbolo del dolor y la ternura,
   del bardo inglés en el horrible drama,
   la dulce Ofelia, la razón perdida
   cogiendo flores y cantando pasa.